Czego jeszcze o mnie nie wiecie? Z zawodu jestem plastykiem, 4 lata uczyłam się grać na pianinie, wciąż pasjonuje mnie psychologia, ciekawi (lub bawi już) numerologia i tarot. Hobbystycznie maluję obrazy i dekoruję wnętrza. Uważnie obserwuję rzeczywistość. Zen to dla mnie świadoma obecność i uważność, która przekłada się na całe istnienie. Życie nauczyło mnie, że jedyną stałą rzeczą jest zmiana. Wiele treści ze starszych wpisów jest już dla mnie nieaktualna. Wiem z pewnością, że Światło Świadomości rozpuszcza ciemność lęków, traum i iluzji. Dzieje się to poprzez ROZPOZNANIE. Nie jestem swoim awatarkiem, nie jestem swoimi myślami i nie jestem emocjami, które przeżywam. Nie jestem w niedorozwoju, żeby się „rozwijać” 😉 To wszystko ściema.

Od lat nie oglądam telewizji, nie słucham radia, mocno filtruję internet. Rzadko oglądam filmy, bo większość mnie nudzi. Wiedzą też już się nasyciłam. Nie mam żadnej misji ani celu – blog prowadzę dla własnej przyjemności.

Nie uznaję autorytetów i zawsze sprawdzam informacje z różnych źródeł. Strach ma wielkie oczy, więc przestałam go zasilać. Jedyne co ma tutaj realną wartość to nasza energia. Nie materia, nie pieniądze, nie wszelkiej maści „więzi”. Umysł i ciało to jedynie oprogramowanie w materii uwięzionej w czasie, która jest z samej natury dualizmu ułomna i podlega entropii.

---

Słuchaj ciała. Żyj przytomnie. Myśl i praktykuj na sobie. Naucz się łapać dystans i balans. Doświadczenie powie ci co jest prawdą, a co nią nie jest.

---

A bardziej z przymrużeniem oka?

1. Mam tak dużo talerzy w domu, że jedynym pomieszczeniem gdzie ich nie ma jest łazienka 🙂 To taki trik, żeby codziennie jeść śniadanie na innym talerzu, nie kupując całego serwisu.
2. Każda sesja jest rodzajem kontrolowanego chaosu, a to co na zdjęciu wydaje się być lekkie i naturalne, jest efektem cierpliwego ustawiania i wielokrotnego przekładania, przeplatanego wyklinaniem 😉 Trudno zachować spokój przy wszędobylskich kotach, przewracającym się tle i rekwizytach, które zalewają cały plan.
3. Nie medytuję obierając marchewkę, gorzej – nie potrafię nawet spokojnie wysiedzieć przy stole i często jem w biegu. Nie pytajcie dlaczego, po prostu robię wiele rzeczy naraz.
4. Muzyka, podobnie jak koty, towarzyszy mi od zawsze i jest moim „regulatorem nastroju”, przekrój tego co słucham jest tak bogaty jak moja osobowość 😉
5. Stale irytują mnie pytania domowników gdy coś upiekę lub ugotuję – „…a to jest do jedzenia czy do zdjęcia?” Oczywiście, że do jedzenia, ale najpierw musi przejść proces selekcji, światłoterapii i dopieszczania, żeby wyglądało na zdjęciu jak milion dolarów !

---